Κυριακή, Οκτωβρίου 01, 2006

Glowing Pearl

Ήμουν από τους τυχερούς που βρέθηκα χτες σε μία συναυλία από τις σπάνιες που θα δω στη ζωή μου. Το εξαιρετικό συγκρότημα από το Seattle, μας έδειξε ότι σέβεται αυτό που δημιούργησε. Ένα κίνημα που ξεκίνησε από μερικά ανήσυχα παιδάκια, κάπου στη δεκαετία του 80, παιδάκια που μέχρι το 1991 άκουγαν τη μουσική μεταξύ τους γιατί πολύ απλά κανείς άλλος δεν ενδιαφερόταν να τους ακούσει. Ακούγανε heavy metal, punk, rock, alternative αλλά αυτό το μέιγμα με τις κιθάρες να στριγκλίζουν και τις βραχνοπαράφωνες φωνές δεν τους άρεσε. Τα παιδία από το Seattle ντύνονταν κάπως, συμπεριφέρονταν κάπως και προκαλούσαν. Μέχρι το Smells Like Teen Spirit των Nirvana, το μουσικό κίνημα από τις βορειοδυτικές ΗΠΑ δεν είχε παρά μερικές αναφορές μεταξύ των πιο ψαγμένων μουσικόφιλων οι οποίο κάτι κάπου άκουσαν από τους Malfunkshun και τους Green Riven, τους Soundgarden και τους Screaming Trees αργότερα, και είχαν πάρει χαμπάρι τι γίνεται. To 1989 οι Nirvana κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album Bleach αλλά μόνο μετά το μεγαλειώδες Nevermind ήρθε η έκρηξη. Oι Pearl Jam ήταν από τους πρωτοπόρους που κανείς δεν γνώριζε. Μόνο μετά την επιτυχία και την έκρηξη του grunge από τους Nirvana ο κόσμος άρχισε να ασχολείται και με αυτούς, τι κι αν το Ten είχε κυκλοφορήσει λίγο πιο πριν από το Nevermind. Και το Vs. πούλησε 1.000.000 αντίτυπα και ο Vedder έγινε εξώφυλλο στο Time. Οι Ament και Gossard είχαν τη δική τους συμμετοχή στην έκρηξη του κινήματος από το πέρασμα τους από τους Malfunkshun και το συγκρότημα πέρασε στην ιστορία σαν έναν από τους πιο χαρακτηριστηκούς εκπροσώπους της grunge. Οι στίχοι δεν ξέφευγαν από τις επιρροές που το στυλ του κινήματος πέρναγε στον κόσμο (λίγο απισιοδοξία, λίγο κατάθλιψη, λίγο -μάλλον πολλά- ναρκωτικά). Το ντύσιμο ήταν χαρακτηριστικό των group του Seattle και η εν γένει συμπεριφορά τους ήταν κάτι που εξόργιζε το κοινό τους, το οποίο σε κάθε ευκαιρία τα έσπαγε...
Η πτώση του grunge άρχισε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 90 όταν και group όπως οι Pearl Jam μάλλον άρχισαν να βαριούνται από τη δημοσιότητα που τους είχε περικυκλώσει τόσα χρόνια κάνοντας επαναστατικές κινήσεις (όπως η άρνηση τους να βγάζουν video clips), κάτι που δεν άρεσε και τόσο στις εταιρείες τους οι οποίες κατά κάποιο τρόπο τους σαμποτάριζαν γυρνώντας σε πιο εμπορικές alternative μπάντες. Ήταν και το άδοξο τέλος του χαρισματικού Curt Cobain το 1994 όπου το grunge έχασε κάτι από τη φανταστική δυναμική που ανέπτυξε από το ΄91 και μετά.
Οι Pearl Jam συνέχισαν αλλά παρέμειναν στην αφάνεια, με δίσκους όχι εμπορικούς και σε καμμία περίπτωση δίσκους οι οποίοι έβρισκαν ανταπόκριση στους ανήσυχους πιτσιρικάδες των zero's. Και έμειναν οι φανατικοί τους οπαδοί οι οποίοι είχαν μεγαλώσει και οι οποίοι τους στήριξαν μέχρι τώρα. Και φυσικά συνέχιζαν να τα σπάνε! (χαρακτηριστικό ήταν το πρόχειρο printout στις κολώνες του ΟΑΚΑ όπου οι Pearl Jam παρακαλούσαν ευγενέστατα το κοινό να μην κάνει crowd surfing).
Το νέο τους album, τους έδωσε την ευκαιρία να έρθουν στην Ελλάδα για να τιμήσουν (έστω και σαν μέρος μιας προσπάθειας να ανακτήσουν τη χαμένη τους αίγλη) το κόσμο που περίμενε από τις αρχές της δεκαετίας του 90 να τους δει.
Και τίμησαν και την ιστορία τους και αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύουν. Ένα κίνημα όπου εξ' αιτίας αυτών και κάποιων άλλων "αληταράδων" από το Seattle, κάποιοι νέοι άρχισαν να σκέφτονται, να συμπεριφέρονται και να ντύνονται κάπως. Ήταν συνεπέστατοι στο ραντεβού τους, επαίξαν 2μιση ώρες και όταν στο τέλος οι πάντα ανίκανοι και ανυπόμονοι Έλληνες διοργανωτές (αυτοί που κάναν τους Oasis να φύγουν στη μέση του Rock 'n' Roll Star όταν ξαφνικά κόμηκε ο ήχος) άνοιξαν τα λευκά φώτα του σταδίου νομίζοντας ότι τελείωσαν, συνέχιζαν να παίζουν για τον κόσμο που παραλληρούσε με τον Vedder να κάθεται μπροστά στο μόνιτορ με ένα τσιγάρο και ένα μπουκάλι ουίσκι και να ακούει τη μπάντα του να παίζει. Μοναδικό μελανό σημείο της συναυλίας ήταν η απόφαση των διοργανωτών, οι οποίοι προφανώς μπέρδεψαν τον Vedder και τη παρέα του με τον Διαμαντίδη και το μπάσκετ, να μην επιτραπεί το αλκοόλ (ούτε οι μπύρες) με αποτέλεσμα 15000 κόσμος να πίνει νεράκι και αναψυκτικά. Αλλά μπροστά σ'αυτό που είδαμε και ακούσαμε, χαλάλι τους τους βλάκες!
Respect!

1 σχόλιο:

gnostos-agnostos είπε...

συγχαρητήρια για το post σου..δεν κάνεις κανένα interview για κάνα περιοδικό, γιατί οι κριτικοί δίσκων όλο μαλακίες γράφουν?