Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006

Το Νεοελληνικό Όνειρο (Μέρος 5ον)

Για να μην γράφω όμως μόνο τα άσχημα, οφείλω να ομολογήσω πως είναι δύο πολύ ωραίοι τύποι. Ο ένας μάλιστα είναι και διπλανός μου. Είναι θετικό αυτό γιατί ελπίζω να μην αρχίζει κι αυτός να βγάζει τα παπούτσια του έξω από την πόρτα. Θα τα πετάξω... αλήθεια! Τον έχω πετύχει και δυο-τρεις φορές αργά το βράδυ να γυρίζει από ποτάκι... ωραία πράγματα. Και ο άλλος, είναι και αυτός φυσιολογικός (έτσι δείχνει τουλάχιστον). Και είναι φυσιολογικός γιατί αυτός μένει δίπλα στον φίλο μας αλλά δεν έχει παρασυρθεί να βγάλει και αυτός τα παπούτσια του έξω. Δείγμα ανωτερότητας όπως και να το δεις. Αυτοί οι δύο τύποι μάλιστα βάζουν τα παιδάκια τους και παίζουν μαζί. Αλλά όχι... δεν τα δίνουν στις γυναίκες να συναντηθούν. Συναντιούνται οι δυο τους. Με τα παιδιά. Αυτό μάλιστα. Η γυναίκα σου δεν κινδυνεύει να της την πέσει ο γείτονας (για τον έναν υπάρχει σοβαρός κίνδυνος γιατί είναι αξιοπρεπέστατη, για τον άλλον: κρίμα το παλικάρι αλλά είναι πολύ μπουρούχα ρε παιδιά!), τα παιδιά (που είναι αγοράκια και τα δύο) μειώνουν τις πιθανότητες να γίνουν gay στο μέλλον μιας και (φαντάζομαι) θα ασχολούνται με αντρικά σπορ (μπάλα, subbuteo, γκόμενες, μπουλντόζες και τανκς).
Και οι μπαμπάδες θα περνάνε μια δεύτερη εφηβεία, αφού με τα παιδιά να παίζουν έχουν ησυχία για τουλάχιστον 3 ώρες την ημέρα από τη μουρμούρα της γυναίκας, παίζουν και αυτοί (τάβλι, pro evolution), βλέπουν μπάλα χωρίς διακοπές και πίνουν και τα ουισκάκια τους. Και το καθήκον τους έχουν κάνει, να κρατήσουν το παιδί δηλαδή, για να δει η γυναίκα Γεωργούλη, Μαρκουλάκη και όλα τα παράγωγα τους!
Είναι κρίμα βέβαια για τον φίλο μας να μένουν τέτοιοι άνθρωποι κοντά του γιατί δεν συνάδουν με την όλη φιλοσοφία του "ήμουν, ήρθα και θα παραμείνω βλάχος, κομπλεξικός και περίεργος".
Ήταν και ένα άλλο ζευγαράκι, γαμώ τα παιδιά. Είχαν κάνει ένα γλέντι την πρωτοχρονιά του 2005 φοβερό. Χαμός είχε γίνει κάτω! πολύ μπουζούκι (και ας μην μου αρέσει) και χορός. Και δώσ' του "όπα" και "πάμε" ακουγόταν σε όλη τη γειτονιά μέχρι τις 4 το πρωί. "Έ ρε, θα τους στείλουν το 100 πρωτοχρονιάτικα και θα τους πάρει ο διάολος" έλεγα, αλλά ευτυχώς ο φίλος μας έκανε υπομονή για μία ημέρα. Μάλλον φαντάστηκε ότι το χωριό είχε πανηγύρι και θα έδωσε τόπο στην οργή. Έτσι είναι στην επαρχία, όταν γιορτάζει ο Άγιος κάνουν όλοι τουμπεκί. Και υπομονή για ένα βράδυ στη φασαρία του κλαρίνου. Τα παιδιά αυτά τα είχα γνωρίσει όταν με πήραν τηλέφωνο να μου πουν πως το μπάνιο μου στάζει μέσα στην ντουλάπα τους! Μάλιστα, σε δύο ετών πολυκατοικία. Πήγα κάτω και με τα πολλά ήπια καμιά δυο ουισκάρες και έφυγα ανανεωμένος. Την διαρροή τη φτιάξαμε αλλά μετά από 3-4 μήνες τα παιδιά την έκαναν. Νοικάρηδες ήταν και αυτοί και θα είπαν "που να μπλέκεις τώρα, αν τρέχουν βρομόνερα στην ντουλάπα μας από τώρα, σε 3 χρόνια θα μας πέσει καμιά τουαλέτα στο κεφάλι", και την έκαναν. Και καλά έκαναν. Όχι θα κάτσουν στο "χωριό". Μάζεψαν τα πραγματάκια τους και πήγαν να μείνουν σε πόλη. Πόλη μεγάλη που δεν χρειάζεται να βγάζεις τα παπούτσια έξω από το σπίτι σου.



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Το Νεοελληνικό Όνειρο (1), (2), (3), (4)

Δεν υπάρχουν σχόλια: