Παρασκευή, Νοεμβρίου 17, 2006

Που είσαι... Πολυτεχνείο;

Ο μπαμπάς μου, μου έχει πει ότι τα βράδια που προηγήθηκαν της 17ης Νοεμβρίου 1973 ήταν δύσκολα. Έμεναν κάπου κοντά στην Αλεξάνδρας και ήταν πραγματι πολύ επικίνδυνο να κυκλοφορούν με ένα μωρό 7 μηνών ανάμεσα στα τανκς. Όπου και να έστριβες έβλεπες λέει άρματα, στρατιώτες, και αστυνομία. Η κυκλοφορία αργά το βράδυ απαγορευόταν, πράγμα που φαντάζομαι όμοιο του δεν πρέπει να υπάρχει χειρότερο. Έβγαινε το βράδυ ο πατέρας μου βόλτα στο κέντρο και αν δεν γύριζε στην ώρα του κινδύνευε. Να φάει καμμιά σφαίρα, έτσι για πλάκα, επειδή δεν είχε γυρίσει...on time!
Τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει. Δυστυχώς σήμερα το Πολυτεχνείο ζει μόνο για αυτούς που έχουν συμφέρον να ζει. Οι άλλοι, που πραγματικά το πονάνε και προσπαθούν να μεταδώσουν το μήνυμα του στα παιδιά τους, στέκονται σε απόσταση μακριά από τη δημοσιότητα του "ήμουν και εγώ εκεί".
Το Πολυτεχνείο των zero's κατά την άποψη μου έχει χάσει επαφή με το Πολυτεχνείο των 70s.
Τότε ο αγώνας ήταν για κάτι το οποίο έχουμε διαχειριστεί τόσο άσχημα που δεν ξέρω που μπορεί να μας οδηγήσει σε 20 με 30 χρόνια. Τη Δημοκρατία...
Στο Πολυτεχνείο σήμερα περιμένουμε επεισόδια (μάλλον είμαστε σίγουροι ότι θα γίνουν), μια πορεία μου θα καταλήξει στην Αμερικανική πρεσβεία, κατάθεση Στεφάνων από πολιτικούς που στο όνομα του αγώνα που είχαν κάνει (μερικοί ε;) τότε, έχτισαν μία τεράστια πολιτική καριέρα. Με μίζες κάτω από το τραπέζια από επιχειρηματίες, με ρουσφέτια και πουστιές. Οι "αγωνιστές" που έχουν τεράστια σπίτια, πολυτελή αυτοκίνητα και σκάφη, προσέρχονται ταπεινά στον χώρο του πολυτεχνείου και κάνουν το κομμάτι τους στη μνήμη κάποιων ανθρώπων που ήταν στην πρώτη γραμμή. Που το αίμα τους έγινε φως και η μνήμη τους... εμπόριο.
Γιατί οι πολιτικοί βγαίνουν κερδισμένοι από τέτοιες εμφανίσεις. Γιατί από πίσω τους είναι τα κανάλια. Αυτή η σάπια δομημένη "ελεύθερη" δημοσιογραφία που την ίδια ώρα που τραβάει πλάνα από την παρουσία του όποιου πολιτικού στο Ίδρυμα, παρακαλάει η Αθήνα να γίνει μπουρδέλο για να διακόψει το πρόγραμμα, να βάλει διαφημήσεις και... να μας κρατάει ενήμερους.
Και οι αληταράδες που θα κάνουν (πάλι) επεισόδια, θα μας αποδείξουν πόσο πολύ έχουμε χάσει το νόημα του Πολυτεχνείου. Άτομα περιθωριοποιημένα, που ζουν σε έναν μικρόκοσμο βίας, ναρκωτικών και πολιτικής εξάρτησης. Θα μπουν πάλι μέσα, θα το κάψουν, θα το σπάσουν, θα πατήσουν πάνω στη μνήμη των νεκρών με όποιον άλλο άθλιο τρόπο έχουν και θα φύγουν μερικές ώρες (ή μέρες) αργότερα αφήνοντας τους υπόλοιπους να κουβεντιάζουν για... το άσυλο.
Και οι λίγοι οι οποίοι θα θελήσουν να σου πουν δυο κουβέντες ουσίας για αυτόν τον αγώνα, θα θαφτούν πίσω από αυτούς που επιθετικά θα προσπαθήσουν να δείξουν στον κόσμο πόσο πιο δημοκράτες είναι από τους άλλους.

Έγινε αγώνας αυτοπροβολής το Πολυτεχνείο;

Ό,τι και να έγινε τότε, δυστυχώς τα παιδιά σας κύριοι δεν έχουν πάρει χαμπάρι. Εγώ στα δικά μου θα προσπαθήσω πω τι έγινε και γιατί... μόνο αυτό φτάνει. Γιατί σε 15 χρόνια που θα πρέπει το παιδί μου να καταλάβει τι πραγματικά αντιπροσωπεύει το Πολυτεχνείο, ποιος ξέρει τι θα γίνεται τότε...

Ο OLD BOY ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ ΕΝΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ POST

Δεν υπάρχουν σχόλια: