Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006

Ευτυχώς...

Η απόφαση του κου Castillo να τιμήσει την Εθνική ομάδα του Μεξικό είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του Ελληνικού ποδοσφαίρου από την κατάκτηση του Euro.
Το Ελληνικό ποδόσφαιρο γλύτωσε από έναν αλήτη των γηπέδων που στα χρόνια που είναι στην Ελλάδα μόνο ποδόσφαιρο δεν έχει μάθει. Περισσότερο από όσο ξέρει. Γιατί το παιδί το γνωρίζει το τόπι. Αλλά...
Στα χρόνια αυτά ο νεαρός σε καμία περίπτωση δεν τίμησε τη χώρα που του έδωσε την ευκαιρία να δείξει τις αρετές του. Εάν ο Μαξικανουρουγουανέλληνας ποδοσφαιριστής επέλεγε την Ελλάδα τότε η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου θα κυκλοφορούσε για την επόμενη δεκαετία με ένα παιδί στις τάξεις της που δεν έμαθε να σέβεται τους συναδέλφους του στο παιχνίδι, ένα κακομαθημένο (ελέω Ολυμπιακού) που πρώτα θα κοίταζε να τσακωθεί και να κοροϊδέψει στο γήπεδο και μετά να παίξει, θα έβαζε τον εαυτό του πάνω από την ομάδα, τη χώρα, τους φιλάθλους, θα προκαλούσε (έτσι όπως έμαθε στον Πειραιά) για να προβληθεί, θα δημιουργούσε (σίγουρα) πρόβλημα στη περίπτωση μη κλήσης πόσο μάλλον μη συμμετοχής σε αγώνα ή σε αποστολή. Θα χάλαγε το κλίμα της ομάδας και θα έφτιαχνε "φιλίες" σαν και αυτές που του έδωσαν το δικαίωμα να γράφει ΟΛΟΝ το Ολυμπιακό στ' αρ#!@#$ του. Και δεν θα έχουμε και για πάντα τον Ρεχάγκελ να μαζεύει τα λουριά...
Ορθώς λοιπόν ο Γερμανός όταν ρωτήθηκε είπε ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι πάντα θα τον καλεί. Ας πάει στο Μεξικό που ξέρουν καλά το παιχνίδι της κωλοτούμπας και της βρωμιάς... και θα παίζει και Μουντιάλ κάθε 4 χρόνια...
Σε ευχαριστούμε Νέρι για την τιμή που μας έκανες να μην τιμήσεις την Ελλάδα.

1 σχόλιο:

Art Attack είπε...

"Το Ελληνικό ποδόσφαιρο γλύτωσε από έναν αλήτη των γηπέδων..."

Σωστος!