Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007

Η θεραπεία της ελιάς

Έχω στο νησί περίπου 5 στρέμματα με ελιές. Κάποια στιγμή σκεφτόμουν τι να τα κάνω. Το κτήμα βρίσκεται σε ιδανικά Αμερικάνικη τοποθεσία, με τη πλαγιά που κατεβαίνει από το βουνό να καταλήγει στη θάλασσα, απέναντι από τον Σκορπιό. Το μόνο πρόβλημα είναι η γνωστή λωρίδα 100 μέτρων από την παραλία μέχρι την αρχή του κτήματος που όπως γίνεται πάντα στα παραμύθια ανήκει στην Εκκλησία.
Κάποτε όταν πήγαινα να το δω, ήταν σαν να έβλεπα πηγαίους τίτλους σε ταξιδιωτικά γραφεία στο Μανχάταν ή στο Μπέβερλυ Χίλς. "Luxury Hotel facing Onasis' Scorpios Island". Τώρα έχω αρχίσει και το σκέφτομαι.
Αν το πουλήσω, θα πιάσει κάποια χιλιάδες Ευρώ και θα το βγάλω από τη πλάτη μου, μαζί με το ξύρισμα, το στέγνωμα, το ράντισμα και το μάζεμα.
Τώρα τελευταία άρχισα να το ξανασκέφτομαι. Να το πουλήσω τώρα και να μην βγάλω από το χάπι για τον καρκίνο; Δηλαδή, τι γίνεται τώρα. Οι ελαιώνες έβγαζαν κάποτε λαδάκι. Τώρα που θα βγάζουν και χάπι να μην περιμένω να πουλήσω μετά;
Η ελιά σε 50 χρόνια θα είναι είδος υπό εξαφάνιση.
I have a dream... that one day, όλες οι ελιές θα έχουν περάσει στα χέρια κακοποιών και μαφιόζων που θα λυμαίνονται το χώρο, και θα αλληλοεξοντώνονται έξω από κτήματα και ελαιουργία. Τα μαγαζιά θα σερβίρουν ουίσκι με κόλα και ελιά, βότκα ελιά με λίγο μαρτίνι, Kir Royale με creme d'olive και Mochito με φύλλα ελιάς. Τα Whittard of Chelsea θα πωλούν ρόφημα ελιάς, ελιά με λεμόνι, μαύρη ελιά, πράσινη ελιά, ελιά Καλαμών. Οι δακοκτόνοι θα παίρνουν επιδότηση από το κράτος και ο καρπός της ελιάς θα γίνει η αιτία για ένα χρηματιστηριακό κραχ που η Black Monday θα ωχριά μπροστά του. Η τσαρλατάνος γιατρός-κυρία που προσπαθεί να γίνει διάσημη με τη θεωρία της για τη θεραπεία του καρκίνου από τα φύλλα της ελιάς αλλά δεν θυμάμαι το όνομα της, θα έχει ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης Αθηνών, επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ταξίαρχος της Αεροπορίας και μάλλον θα έχει τιμηθεί με το όσκαρ- συγγνώμη νόμπελ ήθελα να πω, ιατρικής και μεταφυσικής.
Το κτήμα μου από (ας πούμε) 100 χιλιάδες Ευρώ θα κοστίζει 500, και θα μπορώ να το πουλήσω για να εξασφαλίσω τα εγγόνια μου. Ή τώρα που το σκέφτομαι, αν κρατήσω τις ελιές, θα μπορώ να βγάζω αρκετά μεγάλη ποσότητα φύλλων την οποία θα πουλάω στον Παύλο Γιαννακόπουλο, και αυτός θα μου δίνει 300 χιλιάδες το χρόνο, έναν σέντερ, δύο τσιρλίντερς, και τον αδερφό του για να παίζουν τα παιδάκια μου.
Αν πάλι περιμένω να γίνει το κραχ, θα μπορέσω να τις πουλήσω σε Αμερικάνους Τεξανούς που επειδή το πετρέλαιο θα έχει στερέψει θα ψάχνουν εκτάσεις ελιάς για να επενδύσουν. "Olive juice and pill, directly from the Onasis' land" θα λέει το σλόγκαν στις τεράστιες αφίσες που θα δεσπόζουν στο Μετρό της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου
Τι να κάνω Θεέ μου!

3 σχόλια:

Λύσιππος είπε...

Ζωγράφισε ελαιογραφίες ως προστασία από την επάρατη νόσο!

PetrosS. είπε...

ξέρεις φίλε μου πόσο θα κοστίζει μία ελαιογραφία σε 50 χρόνια; Πωπω!

Ανώνυμος είπε...

ρε θα μας τρελλανουν οι καματεροι χα χα χα . . .