Τετάρτη, Μαρτίου 21, 2007

"Παράνομες" αντιγραφές CD & DVD. Είναι;

Δεν υπάρχει χρήστης υπολογιστή που να μην έχει κάνει προσπάθειες να αντιγράψει κάποιο DVD που του άρεσε προκειμένου να το κρατήσει στη συλλογή του. Ή να "κάψει" κάποιος ένα CD με τα αγαπημένα του MP3.
Μπορεί οι εταιρείες να προσπαθούν να αποτρέψουν την αντιγραφή αλλά όπως οι πιο παλιοί έγραφαν κασσέτες για να ακούν στο αυτοκίνητο ή στις εκδρομές τους την αγαπημένη τους μουσική, έτσι και τώρα ο κόσμος γράφει και θα γράφει δικά του DVD. Η προσωπική μου άποψη είναι πως τα σλόγκαν που αναφέρονται στα πνευματικά δικαιώματα και προβάλλουν την αντιγραφή ως δήθεν παράνομη ενέργεια, ενισχύουν την αντιγραφή η οποία φυσικά και ΕΧΕΙ ΕΥΝΟΗΣΕΙ τη μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία, δίνοντας μεγαλύτερη αξία στην ύπαρξη μίας αυθεντικής κόπιας σε μία προσωπική συλλογή. Και όχι μόνο.
Περισσότεροι καλλιτέχνες ηχογραφούν και κυκλοφορούν ελεύθερα τραγούδια, αυτά κυκλοφορούν μεταξύ των χρηστών, ο καλλιτέχνης γίνεται γνωστός, η εταιρεία κάποια στιγμή αρχίζει και πουλάει ΚΑΙ αυθεντικές κόπιες, merchandise, εισιτήρια και άλλα περιφερειακά που σχετίζονται με τον καλλιτέχνη. Φυσικά μετά θα πει πως "η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική" αλλά από τότε που άρχισαν στην Ελληνική αγορά να πωλούνται πλαστά CD στις καφετέριες, έχουν πολλαπλασιαστεί τα νυχτερινά μαγαζιά, οι (ίδιες) τραγουδιάρες και τραγουδιστάκοι, και μην μας πει κάποια εταιρεία ότι δεν πουλάει κι όλας.
Και σαν κάτοχος μιας αρκετά μεγάλης συλλογής (αυθεντικών) δίσκων και CD, μπορώ να πω πως κάποιος που αγαπάει τη μουσική βρίσκει άλλη ομορφιά από την αγορά ενός αυθεντικού δίσκου από το να έχει κακογραμμένες κόπιες σε σακουλάκι με εξώφυλλο Α4 από bubble jet εκτυπωτή.
Αντίστοιχα, οι εταιρείες πρέπει να χάνουν πραγματικά πολύ λίγα αν στεφτούμε πως ο καφέ-αγοραστής δεν θα έδινε για αγορά ενός CD τα ευρώ που ζητάνε τα δισκοπωλεία για ένα δισκάκι σήμερα. Και τα 15 με 18 ευρώ για μία Ελληνική συλλογή είναι πολλά στις μέρες μας. Πάντα ήταν, αν σκεφτούμε ότι στα πρώτα χρόνια των CD, λεγόταν πως το κόστος ενός CD ήταν περίπου ανάλογο με αυτό μίας κασσέτας που κυκλοφορούσαν τότε και πωλούντο μισή τιμή. Και νομίζω πως το κόστος αγοράς ενός άδειου CD ή DVD σήμερα (τιμή λιανικής) είναι ελάχιστη. Απλά πρέπει να πληρώνουμε το Φοίβο, την ΤΙΜ, τον μπασίστα, τον Τόνυ τον Κονταξάκη, τις μεταγγραφές της ΑΕΚ και το γάλα της Μελίνας!
Ε, λοιπόν κύριοι δεν θα δίνω 16 ευρώ για μία συλλογή του Best και του Τσιλιβλάκα. Δεν θα δίνω τα ευρώ ούτε και για τον περσινό δίσκο των Kaiser Chiefs επειδή ήρθαν στην Ελλάδα.
Θα παίρνω από "μαύρους" τις Ελληνικές συλλογές σας, θα σημειώνω στο Metropolis τι νέο έχει βγεί για να το αγοράσω αργότερα από κάποιο play.com ή amazon, και θα "κατεβάζω" από torrents ή P2P γιατί θέλω η συλλογή μου να έχει 1,000,000 τραγούδια! Και από τα δισκάδικα (όχι μόνο της Ελλάδας) θα αγοράζω ΜΟΝΟ προσφορές.
Try it! Save music!

2 σχόλια:

apostolos είπε...

ωραίο post.

το δε άλλο των δισκογραφικών : best of, greatest hits, live, b-sides, cd singles, remixes, remastered κλπ. κλπ.

Μια συνεχής επανάληψη - κοροϊδία για να παίρνουν τα λεφτά του κόσμου. Πως είναι δυνατόν να έχω ας πούμε όλη ή το μεγαλύτερος μέρος της δισκογραφίας πχ των Depeche Mode και να αρχίζω να αγοράζω και τα best και τα greatest hits τους; Για να έχω την άποψη του παραγωγού της δισκογραφικής για το ποια είναι τα best τους; Και δεν φτιάχνω το δικό μου best of καλύτερα...

Sniper είπε...

ώστε εδώ κρύβεται ο petross...

αν σου είναι εύκολο, θέλω να σε ρωτήσω κάτι, στείλε μου ένα mail στο sniperathens@gmail.com